Eyes closed.

Eyes closed.

Δύο λέξεις τριγυρνούν στο μυαλό μου από τότε που γύρισα από την πρωτόγνωρη για μένα εμπειρία του Erasmus+. Ευγνωμοσύνη και χρέος. Ευγνωμοσύνη για όσα έχουμε, ακόμα και για εκείνα που θεωρούμε δεδομένα και χρέος για όσα πρέπει να κάνουμε για αυτή την κοινωνία. Η φράση από την Ασκητική του Καζαντζάκη δεν θα μπορούσε να ταιριάζει περισσότερο:

“Ν΄ αγαπάς την ευθύνη. Να λες: Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δε σωθεί, εγώ φταίω. “Ν΄ αγαπάς τον καθένα ανάλογα με τη συνεισφορά του στον αγώνα. Μη ζητάς φίλους. να ζητάς συντρόφους!

Και κάπου εκεί αρχίζουν οι σκέψεις και οι προβληματισμοί να σε διακατέχουν κάθε μέρα και πιο έντονα. Συνειδητοποιείς βαθιά ότι η ευτυχία μας δεν χαρακτηρίζεται από τα υλικά όπλα που έχουμε αλλά από εκείνα τα συναισθηματικά όπλα που δημιουργούμε εμείς οι ίδιοι, μέσω της προσπάθειας της εξέλιξης και της συνεχούς διερεύνησης.

Έχε τα ματιά σου ανοιχτά για όλα εκείνα που βλέπεις, ακούς, αισθάνεσαι και φαίνονται μη οικεία. Έχε τα μάτια σου ανοιχτά και παρατήρησε τους ανθρώπους και τις ψυχές τους. Αφιέρωσε τους χρόνο να μάθεις την ιστορία τους. Άσε το τι βλέπεις. Το τι νιώθεις έχει σημασία. Έχε τα μάτια σου ανοιχτά και βλέπε πώς άνθρωποι εκμεταλλεύονται ανθρώπους.

Τώρα κλείσε τα μάτια. Ήρθε η ώρα να συνειδητοποιήσεις όλα αυτά που είδες. Να τα κάνεις οικεία. Πάρε χρόνο για τον εαυτό σου. Πάρε μια βαθιά ανάσα και νιώσε ευγνωμοσύνη για όλη την εμπειρία που έζησες και την αξιοποίησες στο έπακρο.

Έχοντας κλειστά τα ματιά και γνωρίζοντας ότι υπάρχει και το καλό και το κακό εσύ αποφασίζεις να επιλέξεις το καλό. Τώρα άνοιξε τα μάτια και κοίτα πίσω. Είσαι ήδη ένα βήμα μπροστά από πριν. Καμιά φορά ξεχνάμε ότι ακόμα και τα μικρά βήματα μας πάνε μπροστά. Και αν η εξέλιξη δεν είναι το πιο δημιουργικό συναίσθημα πείτε μου ποιο είναι.

Συνήθως όμως για να τα συνειδητοποιήσουμε όλα αυτά πρέπει να χτυπηθούμε από ένα γερό χαστούκι. Το χαστούκι αυτό είναι συνήθως ένα σοκαριστικό ερέθισμα με το οποίο ήρθαμε σε επαφή. Το ερέθισμα αυτό μας άγγιξε βαθιά, μας προβλημάτισε και μας έκανε να υποσχεθούμε στον εαυτό μας ότι θα κάνουμε κάτι για την κατάσταση αυτή. Το πρόβλημα έγκειται στο ότι μόλις γυρνάμε στην καθημερινότητα και τις ανέσεις μας συνήθως το ερέθισμα σβήνεται και η υπόσχεση ξεχνιέται. Και εδώ έρχεσαι εσύ όχι για να δείξεις την διαφορά, αλλά για να γίνεις η διαφορά. Δεν έχεις ανάγκη από καμία αναγνώριση και καμία μεγαλόστομη επιβράβευση. Γιατί εσυ ξέρεις. Εσύ είδες. Εσύ υποσχέθηκες. ♥

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: