Book we loved: Το χαμόγελο του δράκου.

Book we loved: Το χαμόγελο του δράκου.

Γεια σας αγαπημένοι μου,

Σήμερα διαβάζουμε το τελευταίο βιβλίο της αγαπημένης Αλκυόνης Παπαδάκη, «Το χαμόγελο του δράκου», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διόπτρα και είναι λίγο περισσότερο καθηλωτικό από ότι περίμενες.

Συστάσεις για την κυρία Αλκυόνη δεν χρειάζονται και το ξέρουμε. Χρειάζεται όμως να επισημάνουμε τον χαρακτηριστικό τρόπο, με τον οποίο χειρίζεται την γλώσσα και την αφήγησή της. Αισθάνομαι κάθε φορά που έρχεται στα χέρια μου κάποιο βιβλίο της, πως ισορροπώ πάνω σε ένα καλά τεντωμένο σκοινί, που από την μια πλευρά υπάρχει η ποιητικότητα και η λυρικότητα της γραφής ενώ από την άλλη μου έρχεται η αμεσότητα και η απλότητα των μηνυμάτων της.

Είναι από τις λίγες φορές που δείχνω τόση εμπιστοσύνη σε ένα βιβλίο ότι θα μου αρέσει, γιατί σε κάθε ιστορία βλέπεις παντού απλωμένη την χαρακτηριστική πένα της Παπαδάκη. Και ξέρεις πως ακόμα και η πλοκή του βιβλίου να μην είναι τόσο πρωτότυπη ή σπουδαία, όπως συμβαίνει και στο Χαμόγελο του δράκου, πάντα θα βρεις σημεία που θα ταυτιστείς, σημεία που θα σε προβληματίσουν και σημεία που θα σε βάλουν σε σκέψη. Και εμένα αυτά τα βιβλία μου αρέσουν. Αυτά που μόλις τα τελειώνεις χρειάζεσαι λίγο χρόνο να συνειδητοποιήσεις αυτό που μόλις συνέβη. Αυτό που μόλις διάβασες.

Και «Το χαμόγελο του δράκου» είναι ένα τέτοιο βιβλίο. Γιατί με έκανε να καταλάβω πως σε κάθε ζωή υπάρχουν άνθρωποι-χαρακτήρες σαν τους ήρωες της Αλκυόνης. Έχεις συναναστραφεί μαζί τους. Τους έχεις αγαπήσει και μισήσει ταυτόχρονα. Έχεις μοιραστεί στιγμές και συναισθήματα και εμπειρίες μαζί τους, που μέσα από αυτές βγήκες πιο δυνατός, γιατί ακόμα και αν λαβώθηκες, σε έκαναν να καταλάβεις το πραγματικό νόημα της ζωής. Και αυτό βρίσκεται ακριβώς μέσα στο όνομα της. Το πραγματικό νόημα βρίσκεται στο να ζεις. Και αυτό δε σημαίνει ούτε το να είσαι τέλειος, ούτε να είσαι αγαπητός σε όλους, ούτε να είσαι πάντα γελαστός. Το να ζεις σημαίνει να προσπαθείς ό,τι και αν έρθει στο δρόμο σου, να μην σκύβεις το κεφάλι, να συγχωρείς και να ξεκινάς πάλι από την αρχή.

Γιατί εκεί που όλα φαντάζουν αδιανόητα, ξαφνικά βλέπεις έναν δράκο να χαμογελά.

Αγαπημένο απόσπασμα του βιβλίου: “Είναι κάτι νύχτες μαγικές, που το σκοτάδι τους λάμπει πιο πολύ και από τον ήλιο του καταμεσήμερου.[…]Είναι κάτι νύχτες μόνο δικές σου. Ολότελα δικές σου. Χάρισμά σου. Ζήσε τες..Μη σκέφτεσαι το ξημέρωμα. Πες μια φορά επιτέλους…μια φορά μόνο.. «Δεν με αφορά!»”

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: