Book we loved: Πού πάμε μπαμπά;

Γεια σας αγαπημένοι μου,

Το βιβλίο που διαβάζω σήμερα είναι το «Πού πάμε μπαμπά;». Ένα βιβλίο που ήρθε στα χέρια μου μετά από προτροπή της υπαλλήλου στο βιβλιοπωλείο. Στην αρχή απόρησα τι μπορεί να κρύβει αυτό το μικρό βιβλιαράκι. Μετά, αφού διάβασα το οπισθόφυλλο η ψυχή μου σφίχτηκε. Έπρεπε να το διαβάσω.

Ο συγγραφέας Ζαν Λουί Φουρνιέ αποφασίζει να μιλήσει για ένα θέμα εξαιρετικά προσωπικό, αλλά ταυτόχρονα κοινωνικό. Όντας πατέρας δύο παιδιών με βαριά αναπηρία μιλάει ανοιχτά για την καθημερινότητα και τα συναισθήματα του. Δεν είναι καθόλου διακριτικός, ούτε κάνει κάποια προσπάθεια να ωραιοποιήσει το ζήτημα και την κατάσταση. Μάλλον αυτός είναι και ο σκοπός του βιβλίου. Να δείξει ακριβώς κάθε κατάσταση και κάθε συναίσθημα που βιώνει ο γονιός που έχει παιδί με βαριά αναπηρία. Δείχνει λοιπόν το θέμα από την άλλη πλευρά. Όχι από την όμορφη, την προσεγμένη. Και αν δεν είσαι προετοιμασμένος για το ανάγνωσμα που έρχεται, στην αρχή σίγουρα θα  σοκαριστείς. Αλλά τελικά συνειδητοποιείς ότι αυτή η άλλη πλευρά είναι καθηλωτική. Ίσως γιατί είναι η αληθινή.

Το βιβλίο είναι μια συλλογή από κείμενα, ένα ημερολόγιο που ξεφεύγει κατά πολύ από τα συνηθισμένα, αφού ο Φουρνιέ με καυστικότητα περιγράφει την καθημερινότητα με την οικογένειά του. Ο τίτλος προέρχεται από την ερώτηση ενός από τους γιους του συγγραφέα, του Τομά, ο οποίος κάθε φορά που έμπαιναν στο αυτοκίνητο ρωτούσε τον πατέρα του : «Πού πάμε, μπαμπά»; Μια ερώτηση που επαναλαμβάνεται καθ’ όλη τη διάρκεια της εκάστοτε διαδρομής.

Όπως είναι λογικό σε τέτοιου είδους βιβλία, τα οποία έχουν τη μορφή ημερολογίου – συλλογής κειμένων, η αφήγηση γίνεται σε πρώτο πρόσωπο. Το χιούμορ και η οξυδέρκεια του Φουρνιέ κερδίζουν τον αναγνώστη από το πρώτο κιόλας κείμενο, ενώ παράλληλα η γλώσσα του συγγραφέα είναι τόσο απλή που χτυπάει κατευθείαν στα σωθικά. Σίγουρα σε ορισμένα σημεία το ύφος του συγγραφέα μπορεί να θεωρηθεί κυνικό, όμως ο Φουρνιέ δεν αποτυπώνει και δεν περιγράφει τίποτα άλλο από την αλήθεια. Η ειλικρίνεια, η αυτοκριτική και ο αυτοσαρκασμός του, με κάνουν κάποτε να τον κατανοώ και να τον συμπαθώ και κάποτε ακριβώς το αντίθετο. Όχι λόγω του θέματος που πραγματεύεται, αλλά λόγω της προσέγγισής του. Αλλά από την άλλη σκέφτομαι, μπορώ άραγε να κατηγορήσω κάποιον επειδή λέει την αλήθεια; Και η απάντηση είναι όχι. Γιατί εκείνος μας παραθέτει μια αλήθεια. Το αν είμαστε σε θέση ή όχι να την δεχτούμε είναι δικό μας θέμα.

Αγαπημένο απόσπασμα: «Δεν μου αρέσει η λέξη ‘ανάπηρος’. Ούτε η λέξη ‘ανώμαλος’ μου αρέσει, κυρίως όταν την κολλάνε δίπλα στη λέξη ‘παιδί’. Γιατί τι θα πει ανώμαλος; Όπως πρέπει να είναι κανείς, όπως θα όφειλε να είναι, δηλαδή στον μέσο όρο, μέσος. Δεν μου αρέσει πολύ ό,τι είναι ο μέσος όρος, προτιμώ αυτούς που δεν είναι ο μέσος όρος, προτιμώ αυτούς που είναι πάνω από τον μέσο όρο, και γιατί όχι, και αυτούς που είναι κάτω, που δεν είναι σαν όλο τον κόσμο, τέλος πάντων. Προτιμώ την έκφραση ‘όχι σαν τους άλλους’. Γιατί δεν μου αρέσουν πάντα οι άλλοι.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: