Book we loved: Το Μουσείο της Σύγχρονης Αγάπης

Γεια σας αγαπημένοι μου,

Σήμερα διαβάζουμε Το Μουσείο της Σύγχρονης Αγάπης ένα βιβλίο που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός και συμπεριλαμβάνεται από τώρα στην λίστα των αγαπημένων.

Η συγγραφέας του βιβλίου, Χέδερ Ρόουζ, χαρακτηρίζει το βιβλίο της ως ένα παράξενο υβρίδιο αληθινών γεγονότων και μυθοπλασίας.  Αυτό συμβαίνει επειδή η ιστορία διαδραματίζεται μέσα και γύρω από ένα πραγματικό γεγονός, την περφόρμανς Η καλλιτέχνις είναι εδώ της Μαρίνα Αμπράμοβιτς, που κράτησε εβδομήντα πέντε μέρες στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης (ΜοΜΑ) της Νέας Υόρκης το 2010. Χιλιάδες άνθρωποι κάθισαν απέναντι από την Μαρίνα κοιτάζοντας το βλέμμα της και ακόμα περισσότεροι την επισκέφτηκαν. Η Ρόουζ παρουσιάζει ήρωες να παρατηρούν το έργο της αλλά και να αντιδρούν κοιτάζοντας την ακίνητη σε ένα τραπέζι. Κάποιοι σκέφτονται και αναθεωρούν την ζωή τους, άλλοι δακρύζουν, άλλοι διαλογίζονται.

Παράλληλα με αυτή την περφόρμανς, τρέχει η ιστορία του Άρκι Λέβιν, ενός συνθέτη που βρίσκεται σε διάσταση με την γυναίκα του επειδή κρατάει μια υπόσχεση που της έχει δώσει. Πόσο και πώς θα τον επηρεάσει η περφόρμανς αυτή; Τι είναι αυτό που μαγνητίζει τόσο τον Άρκι όσο και άλλους χιλιάδες να επισκέπτονται καθημερινά το ΜοΜΑ για να δούνε την Μαρίνα;

Και ποια είναι τέλος πάντων αυτή η Μαρίνα; Η Μαρίνα του βιβλίου είναι μια γυναίκα που είχε περάσει πολλά. Το μοναδικό πράγμα που την έκανε να συνεχίζει ήταν η δέσμευση στον εαυτό της να μην αφήσει τη ζωή να περάσει χωρίς να καταγραφεί. Δυστυχώς για την Μαρίνα της πραγματικότητας δεν μπορώ να έχω σαφή εικόνα. Αλλά εμένα προσωπικά η Μαρίνα του βιβλίου με ενέπνευσε, μου έθεσε ερωτήματα, με έθεσε σε κίνηση.

Ένα βιβλίο που θέτει ερωτήματα εξαιρετικής σημασίας για την φύση της τέχνης, τη ζωή και τον έρωτα. Παρατηρούμε τη θέση που έχει η τέχνη και ο έρωτας στη ζωή του κάθε ήρωα. Και φυσικά δεν θα ξεχάσω την φράση μιας ηρωίδας, της Τζέιν, που λέει μέσα στο βιβλίο: «Νομίζω ότι η τέχνη σώζει ανθρώπους διαρκώς.»

Αγαπημένα αποσπάσματα του βιβλίου: «Ο πιο δύσκολος δρόμος είναι να αντλείς αντοχή, όχι δύναμη. Να βρεις τα πατήματά σου όχι μες την άγρια αβεβαιότητα της αθανασίας, αλλά με την συνεχή γνώση της θνητότητας.»

«Οι μέρες ήταν πεδία από πρόσωπα, φωτεινά, μοναδικά, ζωντανά, παράξενα. Δεν υπήρχε μεγαλύτερη μοναξιά και μεγαλύτερη επαφή από το να είναι σε μια περφόρμανς με το κοινό να την κοιτάζει στα μάτια. Περίμενε ότι θα ήταν μια ανταλλαγή ενέργειας. Κάτι απλό. Αλλά δεν ήταν απλό. Κάθε πρόσωπο ήταν ένα τραγούδι που τη μετέφερε στο τίποτα όπως η αγάπη ή ο πόνος. Κάθε πρόσωπο μιλούσε για αμέτρητες ζωές και αναμνήσεις και κομμάτια της ανθρωπότητας που δεν είχε δει ποτέ έπειτα από τόσα χρόνια αναζητήσεων. Εδώ ήταν η αλήθεια των ανθρώπων που έκρυβαν μυστήρια σε κάθε ρυτίδα, σε κάθε γωνία και σε κάθε μάτι. Η γεύση της ζωής τους έσβηνε στη γλώσσα τους καθώς σηκωνόταν να φύγουν.»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: