Book we loved: Ένα κάποιο τέλος

Γεια σας αγαπημένοι μου!

Σήμερα διαβάζουμε το Ένα κάποιο τέλος του Julian Barnes που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο. Πριν λίγους μήνες, όταν διάβασα για πρώτη φορά Barnes, σας υποσχέθηκα πως θα επανέλθω στον συγκεκριμένο συγγραφέα. Ιδού λοιπόν η υπόσχεσή μου.

Ο Τόνι Γουέμπστερ ζει μια απομονωμένη και ήσυχη ζωή ώσπου βαθιά κρυμμένα μυστικά από το παρελθόν του έρχονται στην επιφάνεια και τον αναγκάζουν να αναλογιστεί τα λάθη που έκανε ως νέος, την αλήθεια για την πρώτη του αγάπη και τις συνέπειες των αποφάσεων που πήρε μια ολόκληρη ζωή πριν. Παρακολουθούμε λοιπόν, την ζωή του Τόνι μέσα από τα μάτια του ιδίου. Παρακολουθούμε τις σκέψεις, τα συναισθήματα και τις πράξεις της νιότης σε αντιδιαστολή με το σήμερα. Πόσο μπορεί μια κληρονομιά να αλλάξει όσα πίστευε για δεδομένα μέχρι τώρα; Τι μπορεί να κρύβει αυτή η απροσδόκητη κληρονομιά ώστε να τον κάνει να καταδυθεί στις μνήμες της εφηβικής του ηλικίας, στην παρέα του με τον Κόλιν, τον Άλεξ, τον Έντριαν, τις πρώτης του σχέσεις. Το βιβλίο μας βάζει αριστοτεχνικά στο παιχνίδι της μνήμης, του χρόνου, στην αλήθεια ιδωμένη από την μια πλευρά κι ύστερα από την άλλη, στη νοσταλγία που αγκυλώνει κάπως τα πράγματα.

Το βιβλίο διαβάζεται με μία ανάσα. Η ροή της πλοκής κυλάει γρήγορα, ωστόσο ο Barnes καταφέρνει να χωρέσει σ ’αυτήν αρκετά ζητήματα. Ο χρόνος, η μνήμη, οι αναμνήσεις, οι επιλογές και οι συνέπειές τους, η νιότη και τα γηρατειά, η αγάπη, η μοναξιά και η ενηλικίωση είναι κάποια από αυτά. Ένα μικρό βιβλίο που θέτει μεγάλους προβληματισμούς.

Ένας από αυτούς τους προβληματισμούς είναι και το τέλος του βιβλίου. Ώρες ολόκληρες πέρασα διαβάζοντας διαφορετικές γνώμες σχετικά με το τέλος προσπαθώντας να μου λυθούν και οι δικές μου απορίες. Σταμάτησα όμως να ψάχνω και ας μην έχω πάρει τις απαντήσεις που ζητούσα. Και σταμάτησα όχι γιατί δεν είμαι περίεργη να μάθω, αλλά γιατί κατάλαβα ότι ο ίδιος ο  Barnes δεν θέλει να μάθω. Πιστεύω πως είναι τόσο συνειδητή αυτή η μετέωρη επιλογή του τέλους που αποφάσισα να την σεβαστώ. Γιατί η ουσία του μηνύματος δεν έγκειται τόσο το τέλος καθαυτό, αλλά στην ύπαρξη των πολλαπλών εκδοχών της πραγματικότητας. Όλη η ουσία βρίσκεται στον τίτλο και στην εξής φράση που διαβάζουμε από τις πρώτες κιόλας σελίδες: Η ιστορία είναι τα ψέματα των νικητών και οι αυταπάτες των νικημένων. Και όλα αυτά βέβαια αφορούν αποκλειστικά την μνήμη και τα παιχνίδια της. Ακριβώς για αυτήν και μέσω αυτής μιλάει εδώ ο Barnes.

 «Από μια άποψη πρόκειται για ψυχολογικό θρίλερ, γι ’αυτό και ο αναγνώστης το διαβάζει γρήγορα. Από την άλλη, είναι ένα μυθιστόρημα που σου αποκρύπτει πράγματα».

Julian Barnes.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: