Ένα ποδήλατο παρακαλώ

Σήμερα σας γράφω από την αξιαγάπητη και πράσινη Φρανκφούρτη. Το θέμα του σημερινού άρθρου όμως δεν είναι η ομορφιά της πόλης αυτής αλλά η χαρά μου για την ευκαιρία που μου χάρισε αυτό το μέρος να ζήσω για μια εβδομάδα πάνω σε ένα ποδήλατο.

Η αγάπη μου για το ποδήλατο μας μεταφέρει πολλά χρόνια πίσω όταν ο παππούς μου μού είχε πάρει δώρο το πρώτο μου ποδήλατο! Έχουν περάσει πάνω από 15 χρόνια και ακόμα θυμάμαι την ημέρα που πήγαμε στο μαγαζί για να διαλέξω αυτό που μου άρεσε σαν να ήταν χτες…Σαν παιδί λοιπόν, μεγαλώνοντας στην πόλη των Ιωαννίνων θυμάμαι τον εαυτό μου να απολαμβάνει τις μεγάλες βόλτες τόσο στο κέντρο της πόλης όσο και γύρω από την λίμνη κυρίως τους καλοκαιρινούς μήνες. Όταν μετακόμισα στην Θεσσαλονίκη ένα από τα πρώτα πράγματα που ήθελα να αγοράσω ήταν ένα ποδήλατο για να μπορώ να κάνω αμέτρητες βόλτες κυρίως δίπλα στην θάλασσα, συνδυάζοντας έτσι δύο αγαπημένα μου πράγματα. Σύντομα όμως κατάλαβα ότι η συμπρωτεύουσα όχι μόνο δεν ενδείκνυται για ποδηλάτες, αλλά δυσκολεύει πολύ και εκείνους τους «τολμηρούς» που προσπάθησαν να επιβιώσουν στους δρόμους της Θεσσαλονίκης. Βέβαια, με όσους μοιράστηκα αυτήν την επιθυμία μου, με διαβεβαίωσαν ότι είναι πολύ δύσκολο σε μια τόσο μεγάλη πόλη να υπάρχει μέριμνα και για τους ποδηλάτες.

Αφού το πήρα απόφαση ότι όσο ζω στην Θεσσαλονίκη ποδήλατο γιοκ, κάθε φορά που βρίσκομαι σε μέρος που τα ποδήλατα πάνε και έρχονται δεν χάνω την ευκαιρία να θυμηθώ αυτήν την αγαπημένη μου συνήθεια. Ερχόμενη λοιπόν στην Φρανκφούρτη (για πρώτη φορά καλοκαίρι) συνειδητοποίησα ότι το ποδήλατο αποτελεί καθημερινότητα για όλους και όχι μόνο οι πολίτες σέβονται τους ποδηλάτες αλλά το ίδιο το κράτος έχει φροντίσει να υπάρχει ποδηλατοδρόμος σε όλους τους δρόμους της πόλης και στα περίχωρα! Βέβαια, πιστεύω πως ο σεβασμός πολιτών και κράτους είναι αλληλεξαρτώμενα, δηλαδή όταν οι πολίτες βλέπουν ότι το ίδιο το κράτος έχει μεριμνήσει για τους ποδηλάτες είναι φυσικό να τους σέβεται και να τους αντιμετωπίζει σαν ισότιμους οδηγούς.

Η χαρά μου όπως καταλαβαίνετε είναι ανείπωτη αφού έχω πια την ευκαιρία να πάω στο σούπερ μάρκετ με το ποδήλατό μου ή στην αγορά, γιατί ξέρω ότι υπάρχουν παντού ειδικές θέσεις στάθμευσης, μπορώ να πάω στο αγαπημένο μου ποτάμι για αμέτρητες βόλτες όλη την μέρα καθώς και εκεί υπάρχει ποδηλατοδρόμος, μπορώ ακόμη να μπαίνω στο μετρό και στο τρένο της πόλης αφού υπάρχουν τα ειδικά βαγόνια για τα ποδήλατα.  Και σκεφτείτε ότι δεν βρίσκομαι σε κάποιο γερμανικό χωριό που δεν το αναγνωρίζει ούτε το Google Maps αλλά στην Φρανκφούρτη, ένα από τα σημαντικότερα οικονομικά και βιομηχανικά κέντρα της Ευρώπης!

Ας αφήσουμε λοιπόν στην άκρη τα μικρά μας επιχειρήματα, ας ανοίξουμε λίγο το μυαλό μας και ας δείξουμε στο ελληνικό κράτος ότι είμαστε πια έτοιμοι να εντάξουμε το ποδήλατο όχι μόνο στην καθημερινότητά μας σαν λαός, αλλά και στο οδικό μας δίκτυο. Είμαστε όμως πραγματικά έτοιμοι;

Φρανκφούρτη ευχαριστώ που με έκανες τόσο χαρούμενη για αυτές τις ημέρες, που μου έδωσες την ευκαιρία μέσω του ποδηλάτου να ανακαλύψω (τις περισσότερες φορές τυχαία) μικρές ομορφιές σου και ελπίζω την επόμενη φορά που θα έρθω να θεωρώ το ποδήλατο τόσο αυτονόητο όσο εσύ!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: